Getting Started

 

De Religie van het DeÔsme vergeleken met die van het Christendom

Ieder mens van welke religieuze denominatie dan ook, is een DeÔst  in het eerste artikel van zijn credo. DeÔsme komt van het Latijnse woord Deus, God. Het is het geloof in God, en dat geloof is het eerste artikel in ieders credo. 

Het is op dit artikel, universeel aanvaard door de hele mensheid, waarop de DeÔst zijn kerk bouwt, en hier rust hij. Wanneer we afstappen van dit artikel door het te mixen met artikelen van menselijke verdichtselen zullen we verdwaald raken in een doolhof van onzekerheid en fabel, en raken we blootgesteld aan allerlei soorten van bedrog van hen die openbaring voorwenden.  

De Perzen beschouwen de Zend-Avesta van Zoroaster  als wetgever van PerziŽ en noemen het de Goddelijke Wet. De Bramin beschouwt de Shaster als door God aan Brama geopenbaard, en aan hem gegeven uit een wolk. De Jood beschouwt de wet van Mozes als door God gegeven op de Berg SinaÔ. De Christen voert een aantal boeken en epistels ten tonele, geschreven door wie weet wie, en noemt het  Nieuwe Testament. En de Mohammedaan beschouwt de Koran als door God aan Mohammed geopenbaard. Ieder van hen noemt zich geopenbaarde godsdienst, en het enige ware woord van God, en iedere volgeling van de respectievelijke religies betuigen te geloven op grond van onderricht, en een ieder van hen gelooft dat anderen hun geloof is  opgelegd 

Maar wanneer de goddelijke gift van de rede zich begint uit te breiden in de geest van de mens en hem tot reflectie roept, dan zal hij God en Zijn werken niet aflezen en beschouwen  uit de boeken die voorwenden openbaringen te zijn. De Schepping is de bijbel van de echte gelovige. Alles in dit immense boek inspireert hem met de verheven ideeŽn van de Schepper. De  kleine en nietige en de vaak obscene verhalen van de bijbel zakken af tot armetierigheden als het wordt vergeleken met dit machtige werk. 

De DeÔst heeft geen van die verdichtsels en zaken, die wonderen genoemd worden, nodig om zijn geloof te bevestigen, want wat is een groter wonder dan de schepping zelf en zijn eigen bestaan? 

Er is geluk in DeÔsme, als het op de juiste wijze wordt begrepen, die niet te vinden is in andere systemen van geloof.. Alle andere systemen hebben iets dat onze rede shockeert of daar onverenigbaar mee is, en de mens, als die op zijn minst daarover nadenkt, moet zijn verstand onderdrukken om zichzelf te dwingen het te geloven. 

Maar in het DeÔsme wordt onze rede en geloof op een gelukkige wijze verenigd. De prachtige structuur van het universum, en alles wat we zien in het systeem van de schepping, bewijzen ons, veel beter dan boeken doen, het bestaan van God, en tegelijker tijd verkondigen zij Zijn attributen. 

Het is door de uitoefening van onze rede dat het ons mogelijk maakt God in Zijn werken te beschouwen, en Hem in Zijn werken na te volgen. Als we Zijn zorg en goedheid uitgebreid zien tot al zijn schepselen, onderwijst het ons voor elkaar te zorgen, omdat het ons oproept tot dankbaarheid aan Hem. Het is door het vergeten van God in Zijn werken, en aan het navolgen van boeken van voorgewende openbaring, dat de mens van het rechte pad afgeraakt is, het pad van de plicht en het geluk, en hij daardoor bij wijlen het slachtoffer wordt van twijfel en de dupe van waan  

Behalve in het eerste artikel van het Christelijke credo, betreffende het geloof in God, is er geen artikel in opgenomen die het verstand van de mens niet vervult met twijfel betreffende de waarheid, op het moment dat de mens gaat nadenken. Ieder artikel daarin dat noodzakelijk is voor het geluk en de redding van de mens, behoort even zo duidelijk te zijn voor het verstand en het begrip van de mens als het eerste artikel, want God heeft ons geen verstand gegeven om het te beschamen, maar dat we het zouden gebruiken voor ons geluk en Zijn glorie. 

De waarheid van het eerste artikel is aangetoond door God Zelf, en is universeel: want de schepping zelf is het bewijs van het bestaan van de Schepper. Maar het tweede artikel, dat God een zoon heeft verwekt, is niet op de zelfde wijze aangetoond, en heeft daarom geen autoriteit dan dat van een verhaal.  

Bepaalde boeken in wat genoemd wordt het Nieuwe Testament vertellen ons dat Jozef  droomde dat een engel tot hem sprak (math. 1:20) “verscheen hem een engel in een droom van de Heer, De engel zei: Jozef zoon van David wees niet bang je vrouw Maria bij je te nemen, want het kind dat ze draagt is verwekt door de Heilige Geest”. 

Het bewijs betreffende dit artikel staat in geen vergelijk met het bewijs van het eerste artikel, en heeft daarom niet de zelfde kredietwaardigheid en zou daarom geen artikel moeten zijn in een credo, omdat het bewijs gebrekkig is, en het bewijs dat er is, is twijfelachtig en verdacht. We geloven niet in het eerste artikel op autoriteit van boeken als de bijbel of de koran, nog op de ingebeelde autoriteit van dromen, maar op de autoriteit van Gods eigen toonbare werk, de schepping. 

De volkeren die nooit van zulke boeken  hebben gehoord, nog van mensen als Joden, Christenen, of Moslims, geloven in het bestaan van God, om dat het zelfevident is. Het werk van mensenhanden is het bewijs van het bestaan van de mens zowaar als zijn persoonlijke verschijning is. 

 Als we een horloge zien, hebben we het overtuigende bewijs van een horlogemaker alsof we hem zouden zien. Op dezelfde  manier is de schepping het bewijs voor ons verstand en onze zintuigen dat een Schepper bestaat. Maar er is niets in de werken van God dat bewijst dat Hij een zoon verwekt zou hebben, en er is ook niets in het systeem van de schepping dat zoiets zou bevestigen en daarom zijn we niet gehouden om het te geloven.

Wat voor waarheid er ook mag zijn in het verhaal dat Maria voor dat ze getrouwd was met Jozef door een van de Romeinse soldaten was gevangen gehouden, en daardoor zwanger was geraakt, laat ik over aan Christenen en Joden. Het verhaal heeft een grote mate van waarschijnlijkheid, omdat haar man Jozef een vermoeden daarvan had en jaloers was, en haar daarom wilde wegsturen. “Haar man Jozef, die een rechtschapen mens was, wilde haar niet in opspraak brengen en dacht erover haar in het geheim te verstoten?”(math. 1-19}

Ik heb al gezegd: “Op het moment dat we van het eerste artikel afstappen (dat van het geloof in God), verdwalen we in een doolhof van onzekerheid, en hier is het bewijs van de juistheid van die opmerking, want het is voor ons onmogelijk te onderscheiden wie de vader van Jezus Christus is. 

Maar veronderstellingen kunnen alles aannemen, en dat maakt het jozefs droom gelijk in waarde met het bestaan van God, en werkt het mee om het openbaring te noemen. Het is onmogelijk voor het verstand van de mens in zijn oprechten momenten, hoezeer het ook verward is door opvoeding, of geblokkeerd door het priesterdom, niet stil te staan en te twijfelen aan de juistheid van dit artikel. 

Maar dit is niet alles. Het tweede artikel van het christelijk credo gaat dus over de zoon van Maria die in de wereld kwam ( en die Maria, was volgens de chronologie een meisje van nog maar vijftien jaar oud, toen die zoon geboren werd), maar het volgende artikel gaat over hoe dat is gebeurt, dat inhoudt, dat als hij man geworden was hij ter dood gebracht zou worden om de zonde die Adam in de wereld gebracht had uit te boeten door het eten van een appel of enig soort verboden fruit. 

Maar ofschoon dit het credo van de Kerk van Rome is, van waar de Protestanten het hebben geleend, is het een credo die de Kerk uit zichzelf heeft verzonnen, omdat het niet de inhoud is, nog is afgeleid van het boek dat het Nieuwe Testament genoemd wordt. 

De vier boeken genaamd de evangeliŽn, Matheus, Markus, Lucas en Johannes die weer geven, of zeggen weer te geven, de geboorte, de uitspraken, het leven, de prediking en dood van Jezus Christus, maken geen gewag van wat is genoemd de val van de mens; nog is de naam van Adam te vinden in enige van die boeken, wat zeker het geval zou moeten zijn als de schrijvers hadden geloofd dat Jezus verwekt, geboren en gedood was met als doel, de verlossing van het mensdom van de zonde van Adam  die hij in deze wereld had gebracht. Jezus zelf spreekt nooit over Adam, de Tuin van Eden, nog wat is genoemd de val van de mens. 

Maar de kerk van Rome die dit geloof heeft opgezet, wat christendom genoemd wordt, heeft dit credo uitgevonden wat men de Apostolische geloofsbelijdenis noemt, waarin Jezus de enig geboren zoon van God genoemd wordt, het vlees heeft aangenomen door de Heilige Geest, en geboren uit de maagd Maria: zaken die voor man nog vrouw onmogelijk zijn een idee van te hebben, en vervolgens geen geloof in kan hebben dan in woorden, en voor waar ook geen basis voor is behalve het ijdele verhaal van Jozefs droom in het eerste hoofdstuk van Matheus, die iedere slimme bedrieger of fanatieke dwaas kan verzinnen. 

Het heeft de allegorische boom in het boek Genesis tot feit gemaakt, en de allegorische boom van leven en de boom van kennis tot ware bomen, dit in tegenstelling tot het geloof van de eerste christenen, en voor waar in ieder geval geen basis is in enige van de boeken van het Nieuwe Testament;  want in geen enkel van ervan wordt gewag gemaakt van een plaats als het Hof van Eden, of iets wat daar zou zijn gebeurt. 

Maar de Kerk van Rome kan niet de persoon van Jezus opzetten als een redder zonder die allegorieŽn in het boek Genesis als feiten te verheffen, ondanks het feit dat het Nieuwe Testament daar geen aanleiding toe geeft. Plotseling werd hierdoor, volgens de Kerk, de allegorische boom van kennis een ware boom en het verboden fruit, waar het fruit en het eten ervan zondig werd. 

Zoals het priesterdom altijd al de vijand van kennis was, omdat het priesterdom zichzelf in stand  houdt door mensen in waan en onwetendheid te laten, was het in overeenstemming met hun beleid het verkrijgen van kennis als zondig te beschouwen. 

De Kerk van Rome heeft dat bewerkstelligt, en het brengt daarom Jezus de zoon van Maria naar voren als lijdende en gestorvene om het mensdom van zonde te redden, die Adam in de  wereld had gebracht door het eten van het fruit van de boom van kennis. Maar het is onmogelijk voor het verstand zo’n verhaal te geloven, omdat het er geen reden toe ziet, nog dat er enig bewijs voor is, maar de kerk verteld ons dat we niet ons verstand moeten volgen, maar dat we het als ware moeten geloven door dik en dun, alsof God ons het verstand heeft gegeven als een speeltje, of een ratel, om reden dat we er plezier mee kunnen maken. 

De rede is de verboden boom van kennis van het priesterdom, maar het kon evenwel dienen om het verboden fruit van kennis uitteleggen, want we kunnen in alle redelijkheid aannemen dat de allegorie een betekenis had en een toepassing in de tijd toen het ontstond. Het was immers de praktijk van oosterse volkeren om een betekenis uit te drukken door middel van allegorie, en daarmee het feit te betrekken. Jezus volgde de zelfde methode, terwijl niemand  er ooit van uitging, dat de allegorie of de parabel van de rijke man en Lazarus, de verloren zoon, de tien maagden etc. feiten waren. 

Waarom zou de boom van kennis, die veel romantischer is als idee dan de parabels in het Nieuwe Testament, een ware boom zijn? Het antwoord is dit, omdat de Kerk het nieuwe gefabriceerde systeem, wat christendom genoemd wordt, niet  samen kon houden zonder een feitelijke boom. Om Christus te laten sterven omwille van een allegorische boom zou te veel een ombeschaamde fabel zijn. 

Maar de beschrijving, zoals gegeven over Jezus in het Nieuwe Testament , zo visionair als het is, ondersteund niet het credo van de Kerk: dat hij stierf voor de redding van de wereld. Volgens dat verslag was hij gekruisigd op vrijdag, en stond in goede gezondheid op uit de dood op zondagmorgen, want we horen niet dat hij ziek was. Dit kan geen sterven genoemd worden, maar meer een lolletje over de dood dan het werkelijk te lijden. 

Er zijn duizenden mensen, mannen als vrouwen, die als ze zouden weten te kunnen terugkomen in goede gezondheid in ongeveer zes en dertig uur, zo’n dood zouden prefereren als experiment, en dan weten wat aan de andere kant van het graf is. Waarom zou dan dat wat enkel een reis van nieuwsgierig vermaak zou zijn, voor ons vergroot moeten worden als verdienste en lijden in hem? Als een god kan hij geen dood sterven, want onsterfelijkheid kan niet sterven, en als een mens kan zijn dood niets anders zijn dan de dood van ieder ander mens. 

Het geloof in de verlossing door Jezus Christus is in zichzelf genomen een uitvinding van de Kerk van Rome, niet de doctrine van het Nieuwe Testament. Wat de schrijvers van het Nieuwe Testament hebben geprobeerd door het verhaal van Jezus, is de opstanding uit het graf van het zelfde lichaam te bewijzen, wat het geloof van de FarizeeŽn was, in tegenstelling tot die van de SadduceeŽn (een Joodse sekte) die dat ontkende. 

Paulus die als een FarizeeŽr was opgevoed, doet er flink zijn best voor, omdat het, het credo van  zijn eigen Farizeese kerk was: 1 Cor. XV is vol van zulke veronderstelde zaken en beweringen over de opstanding van het zelfde lichaam, maar geen enkel woord over verlossing. Dit bijbelgedeelte maakt deel uit van de uitvaartdienst  van de Episcopale Kerk. Het dogma van  de verlossing is een fabel van het priesterdom uitgedacht in de tijd van het tot stand komen van het Nieuwe Testament, en de aanvaarde waan paste precies met de verdorvenheid van immorele karakters. Als mensen zijn opgevoed met het idee om al hun misdaden en gebreken toe te schrijven aan de verleidingen van de duivel, en te geloven dat Jezus, door zijn dood, het allemaal afwast, en hun entree voor de hemel gratis geeft, worden ze los in moraal zoals de verkwisting van geld, alsof hij gezegd zou hebben dat zijn vader zich  had voorgenomen al zijn schulden te betalen. 

Het is een doctrine die niet alleen gevaarlijk is voor het moraal van de mens in deze wereld, maar ook voor  het geluk in de volgende, omdat het ons een goedkope, makkelijke en luie weg naar de hemel wijst, als een neiging om mensen te bewegen de waan te omhelzen tot hun eigen ongeluk. 

Maar er zijn momenten dat mensen serieuze gedachten hebben, en op zulke momenten, als zij beginnen na te denken, gaan ze twijfelen aan de waarheid van het christelijk geloof: en dat mogen ze, want het is te fantastisch en te vol van veronderstellingen, tegenstrijdigheden, onmogelijkheden en ongerijmdheden, om troost te kunnen schenken aan de denkende mens. Zijn verstand komt in opstand tegen zijn credo. Hij ziet dat geen van deze artikelen zijn bewezen, of kunnen  worden bewezen. 

Hij kan geloven dat een persoon die Jezus genoemd wordt (Christus was zijn naam niet)  geboren was, en volwassen werd, maar dat is niet meer dan een natuurlijke en mogelijke zaak. Maar wie kan bewijzen dat hij de zoon van God is, en dat hij geworden is door de Heilige Geest; over deze zaken bestaat geen bewijs; en dat wat geen bewijs toelaat, en ingaat tegen de wetten van de waarschijnlijkheid en de orde der natuur, die God zelf tot stand heeft gebracht, kan geen zaak van geloof zijn. God heeft de mens geen verstand gegeven om hem te beschamen, maar om te voorkomen dat hij bedrogen zou worden. 

Hij kan geloven dat Jezus gekruisigd is, omdat vele anderen gekruisigd zijn, maar wie bewijst dat hij gekruisigd is voor de zonden van de wereld? Dit artikel heeft geen bewijs in zich, nog door het Nieuwe Testament , en al zou dat het hebben, waar is het bewijs dat het Nieuwe Testament in relatie tot deze zaken die niet waarschijnlijk nog te bewijzen zijn , als waar is aan te nemen? 

Als een artikel in een credo geen bewijs of waarschijnlijkheid toelaat, is de uitvlucht  openbaring; maar dat is dan de ene moeilijkheid voor de ander plaatsen, omdat het onmogelijk is  iets als openbaring te bewijzen , zoals het  onmogelijk is te bewijzen dat Maria door de Heilige Geest zwanger werd. 

Het is hierin dat de religie van DeÔsme superieur is aan die van het christendom. Het is vrij van die uitgedachte en het verstand martelende artikelen die ons en onze menselijkheid en rede shockeren, en waar juist het christelijke geloof zo overvloedig in is. Het credo is puur en uitzonderlijk simpel. Het gelooft in God en daar eindigt het.  

Het beschouwd de rede als Gods hoogste gift aan de mens waardoor hij instaat is, de  macht, wijsheid en goedheid van de Schepper te beschouwen die getoond wordt in de schepping; en zijn vertrouwen te stellen in Zijn bescherming, hier en hierna, het beschouwt alle aanmatigend geloof als de fabuleuze uitvindingen van mensen,  en daarbij alle boeken die pretenderen openbaringen te zijn.   

Thomas Paine

 






Main Menu
News of Interest to Deists
A recent survey on religion shows there are 34 million Americans who are classified as "Nones", that is they do not embrace any of the "revealed" religions and the vast majority of them are not Atheists. In actuality, the vast majority of the "Nones" are actually Deists!

The survey shows a giant step forward for Deism in the fact that it actually uses the word "Deist" and for the very significant raw numbers it shows as representing the number of people who are Deists.  In reality, the number of Deists is actually higher than the survey shows because the survey uses an outdated definition of Deist. For a more accurate definition please see our Deism Defined page.


Click here to read the actual survey. (It's in PDF)
Astronomers report a recent study strongly indicates the Universe is infinite.
One of the reasons the freethinker Giordano Bruno was tortured and murdered by being burned alive by the Catholic Church during the Inquisition was that he said the Universe is eternal and infinite which violates the superstitions in the Bible found in Genesis. This new study vindicates Bruno.

Obama is making the mixing of church and state worse than ever before.
Obama supporters forget that when all is said and done, Obama is just another politician. This article shows he's proving that he is nothing but a politician by doing more than any other president to mix religion and government, especially through giving tax-dollars to religious organizations.


Help Get the Word Out About Deism! Thank You!